Ragbi, tenis i stoni tenis

1
31
Ragi, Tenis i Stolni tenis

U poslednjoj deceniji veka u Zemunu su se pojavili i neki do tada potpuno neuobičajeni sportovi, ne samo za Jugoslaviju, već i za ceo stari kontinent.

Tu se pre svega misli na bezbol, tipično američki sport, koji se ko zna kako primio i kod nas. Doduše, ne masovno, ali je među nekoliko klubova u Jugoslaviji egzistirao i “Dogs”, osnovan u Batajnici 1992. godine. Već 1994. godine taj klub je osvojio i prvenstvo i kup Jugoslavije, a i u narednom periodu bio je među najboljima u zemlji.

Na samom izmaku veka neki momci iz Zemuna počeli su na travnjacima oko hotela “Jugoslavija” da igraju američki fudbal, zapravo tamošnju verziju ragbija, najozbiljnije se spremajući da osnuju i klub, pogotovo što je tada takvih nekoliko klubova već bilo osnovano u nekoliko gradova Srbije.

Prvi pokušaj obnove tenisa, inače dosta popularnog u Zemunu u međuratnom periodu, usledio je tek 1956. godine, kada je grupa zaljubljenika u taj sport uredila teren u jednom uglu starog fiskultrunog igrališta iza Doma kulture i osnovala Zemunski tenis klub, koji je naredne godine pristupio sportskom društvu “Mladost”. Prvobitno malobrojno članstvo povećano je sredinom šezdesetih godina XX veka otvaranjem škole tenisa, koju su bez naknade vodili treneri beogradskog “Partizana”, a zemunski teniseri počinju da učestvuju na takmičenjima za prvensrvo Beograda i Srbije, ali bez zapaženijih rezultata. Uskoro je, međutim. klubu oduzet teren, pa je on tada i ugašen.

U narednom periodu tenis se u Zemunu gotovo i nije igrao, ako se izuzmu rekreativna okupljanja vojnih lica na terenu pored Hidro-baze na Dunavu i takode rekreativni susreti na nekoliko teniskih terena uredenih na prostorima između novogradnji u različitim delovima grada. Nada za zemunski tenis pojavila se 1989. godine kada je košarkaški klub “Mladost” na novodobijenom prostoru nekadašnje bioskop – bašte u najstrožem centru grada uredio dva teniska terena. Terene su, međutim, koristili uglavnom rekreativci, a mnogo se nije promenilo ni kada je tu 1995. godine osnovan teniski klub “Srbos NB”, pogotovo što su uskoro tereni oduzeti dotadašnjem korisniku, čime se i klub pod njegovim patronatom ugasio. Interes za tenis među mladima u Zemunu u poslednjoj deceniji XX veka dosta je porastao, ali su oni koji su hteli da ga igraju morali da idu u neki od beogradskih klubova.

Među tom decom bilo je i velikih talenata, poput Vanje Vidojkovića (rođen 1978), koji je kao član “Partizana” krajem veka bio jedan od najboljih i najperspektivnijih mladih tenisera Jugoslavije, a u to vreme prve teniske poteze učila je i buduća svetska zvezda Ana Ivanović.

Prvi posleratni stonoteniski klub u Zemunu bila je sekcija koja je već od novembra 1945. godine delovala pri fiskulturnom društvu “Sparta”, a okupila je većinu predratnih zemunskih igrača i nekoliko mladih, zainteresovanih za ovaj sport. Klub je bio veoma aktivan u takmičarskom pogledu, a od 1946. godine organizovao je i prvenstvo Zemuna, kao i Kup Đorđa Blažona u čast najboljeg predratnog zemunskog stonotenisera koji je poginuo za vreme rata.

Na žalost, posle par godina obe ove zemunske lepe tradicije su ugašene. “Sparta” je krajem 1946. godine pristupila sportskom društvu “Jedinstvo”. Aktivnosti kluba bile su dosta ograničene usled nedostatka celuloidnih loptica, koje su prvih poratnih godina predstavljale problem svim klubovima u zemlji jer su se mogle nabaviti samo u inostranstvu, gde su za tadasnje jugoslovenske uslove bile veoma skupe. To je bio i jedan od najbitnijih razloga za gašenje kluba 1947. godine ! Zemunski stonoteniski radnici su krajem 1948. godine obnovili rad stonoteniskog kluba “Jedinstvo”, mučeći i dalje iste muke, kojima je pridodat i nedostatak adekvatne sale za treninge i takmičenja.

Tokom 1949. godine stonoteniski klubovi osnovani su i pri sportskim društvima “Lokomotiva” i “Budućnost”, s tim što je ovaj potonji bio kratkovek, a formirani su i aktivi pri nekoliko većih zemunskih preduzeća. Rezultati koje su zemunski klubovi i pojedini njihovi članovi postizali tih godina, međutim, bili su potpuno beznačajni.

Novi predsednik “Jednstva”, visoki opštinski funkcioner Aleksandar – Cane Jovanović, izdejstvovao je 1952. godine da klub besplatno dobije jednu baraku iz kruga logora omladinskih radnih brigada na Novom Beogradu, pa je ona montirana na praznom placu u ulici Ivana Mažuranića, a članovi kluba su najveći deo adaptacije tog objekta veličine 24 x 9 metara obavili dobrovoljnim radom. Klub se u novi prostor uselio već krajem 1952. godine, mada su radovi potrajali, pa je novi stonoteniski dom zvanično otvoren tek 1955. godine. Kako god, ovim su stonoteniseri najboljeg zemunskog kluba rešili veliki problem prostora, što je dalo veliki podsticaj daljem razvoju stonog tenisa u gradu.

I dalje prisutan problem loptica rešavan je tako što su mnogi prijatelji i bivši članovi kluba koji su otišli u inostranstvo (Radomir Rajšić, Jovan Karamata i drugi) slali odande veće količine tih rekvizita.

Dobro se radilo i u “Lokomotivi”, koja je, pojačana sa nekoliko dobrih bivših igrača lokalnog rivala čak izvesno vreme bila bolji klub od “Jedinstva”. Osnovano je i nekoliko novih klubova : “Vitez” (1953), koji je 1956. godine pristupio sportskom društvu “Zmaj” i “Naša krila” (1954) u sastavu istoimenog sportskog draštva i “Tekstilac” (1955).

Najbolji pojedinci u Zemunu u to vreme bili su Miloš Lepšanović i Anton Hajman, kao i Dubravka Rašel među devojkama. Stonoteniski klub “Jedinstvo” je 1954. godine istupio iz istoimenog sportskog društva, ali je zadržao ime, kojeg je ipak, naredne godine, promenio u stonoteniski klub “Đorde Blazon”. Uprkos dobrim uspesima koje je tada postizao, stonoteniski klub “Lokomotiva” je imao dosta finansijskih problema, a kada je po raspadu matičnog sportskog društva ostao i bez prostorija, klub koji je u to vreme spao na samo pet članova pripojio se “Đorđu Blažonu” marta 1957. godine.

Dva meseca kasnije stonoteniski klub “Đorđe Blazon” je pristupio novoosnovanom sportskom društvu “Mladost” i od tada je nosio to ime. Iduće godine stonoteniseri “Naših krila”, kojima je uskraeena dotadašnja pomoć fabrike “Ikarus”, prešli su pod patronat fabrike “Sutjeska”, čije su ime poneli. I “Mladost” i “Sutjeska” su izborili plasman u Drugu saveznu ligu u kojoj su igrali u sezonama 1958/59. i 1959/60. godine, osvajajući mesta u sredini tabele. ali je tada sistem takmičenja promenjen i drugoligaško takmičenje ukinuto. “Mladost” se 1960. godine uselila u novi klupski dom. podignut na praznom placu u ulici Georgi Dimitrovoj broj 6. Taj dom bio je najveći podsticaj budućim velikim uspesima zemunskog stonog tenisa, a društveni život koji se razvio u novom prostoru doveo je do znatnog povećanja članstva i popularnosti najboljeg zemunskog stonoteniskog kluba. Rezultati su se videli već 1961. godine, kada je muška juniorska ekipa “Mladosti” u sastavu Siniša Popov, Slavko Stanković i Zoran Gajić ubedljivo osvojila titulu ekipnog državnog prvaka u svojoj konkurenciji. Iste godine taj sastav je u seniorskoj konkurenciji ponovo izborio učešce u Drugoj saveznoj ligi, gde se solidno plasirao.

Zemunski stonoteniseri postizali su vrlo dobre rezultate i u pojedinačnoj konkurenciji, a to je uspevalo i talentovanoj juniorki Muneveri Arslanagić. Ona i Siniša Popov brzo su izborili i dres juniorske državne reprezentacije, a kasnije su povremeno branili boje i najbolje državne selekcije, uglavnom na turnirskim nastupima. Ostavši bez finansijske pomoći istoimene fabrike, “Sutjeska” se ugasila 1962. godine, pa je deo njenih igrača prešao u “Mladost”, dok je drugi deo naredne godine formirao novi klub “Galenika” pod patronatom istoimene, tada finansijski vrlo moćne zemunske farmaceutske industrije. Taj klub se održao dugo i povremeno igrao značajnu ulogu u takmičenjima na nivou Beograda i Srbije, a njegov najistaknutiji clan godinama je bio Slobodan – Mikan Stanišić. Kada je Gajić 1963. godine prešao u redove beogradskog “Partizana”, njegovo mesto u ekipi “Mladosti” zauzeo je mladi Milivoje Karakašević, rođen 1947. godine u poznatoj zemunskoj porodici, Karakašević je bio nadaren za mnoge sportove, ali se na sreću opredelio za stoni tenis, za šta je ipak imao najviše talenta. Mešovita ekipa “Mladosti” je 1963. godine kroz takmičenje Srpske lige, kao drugog po redu ranga takmičenja, obezbedila po prvi put u istoriji plasman u Prvu saveznu ligu, u kojoj je igrala 1963/64. i 1964/65. godine osvajajući oba puta osmo mesto u konkurenciji deset ekipa. Tada je ukinut mešoviti sistem, pa je prvoligaško takmičenje organizovano posebno za muške, a posebno za ženske ekipe.

“Mladost”, čiji je muški sastav bio kvalitetniji. nastupao je u Prvoj muškoj saveznoj ligi od 1965/66. do 1969/70. godine, ostvarivši u dve sezone (1966/67. i 1968/69) izvanredan plasman osvajanjem trećeg mesta. Veliki uspeh muška ekipa “Mladosti” zabeležila je i osvajanjem kupa Beograda i Srbije i plasmanom u finale Kupa Jugoslavije 1969. godine. Udarni igrač zemunskog tima u to vreme bio je Milivoje Karakašević, uz pouzdane Sinišu Popova i Slavka Stankovića. U međuvremenu je i ženska ekipa, predvodena Muneverom Arslanagic, izborila plasman u Prvu žensku saveznu ligu u kojoj je igrala 1967/68, 1968/69. i 1970/71. godine. Bilo je to doba najvećih uspeha zemunskog stonog tenisa koje je okončano odlaskom Milivoja Karakaševića u beogradski “Partizan” krajem 1970. godine.

U to vreme “Partizan” je takmičarski bio slabija ekipa od zemunske, ali je bio veliki i uvek favorizovani klub, što je Karakaševiću svakako omogučilo da postigne one uspehe koje, da je ostao u Zemunu, možda ne bi ostvario.

U dresu “Partizana” Karakašević je osvojio četiri titule pojedmačnog državnog prvaka, uz jos tri titule u dublu, a kao clan državne reprezentacije, čiji je dres nosio preko 250 puta, osvojio je jednu srebrnu i dve bronzane medalje na svetskim i jednu srebrnu i tri bronzane medalje na evropskim šampionatima, uz još čitav niz značajnih trofeja i rezultata, čime se svrstao među najbolje jugoslovenske stonotenisere svih vremena. Pri kraju aktivne karijere, koju je okončao tek u četrdesetdrugoj godini života, još uvek ravnopravno igrajući sa daleko mlađim protivnicima, igrao je jedno vreme kao profesionalac u SR Nemačkoj i za novosadsku “Vojvodinu”, da bi se konačno oprostio opet u dresu “Partizana”. Uskoro potom imenovan je za selektora državne reprezentacije, vršeći i tu dužnost uspešno godinama. Treba. međutim. istaći daje Milivoje Karakašević, iako skoro dve decenije odsutan iz zemunskog sporta, uvek bio vezan za rodni grad, kojeg nikada nije napuštao, ali i za matični klub u koji se vratio kao član uprave po okončanju aktivne igračke karijere.

Iste godine kada je Karakašević napustio klub, i Aleksandar Glumac se posle duže od dve decenije povukao sa mesta trenera. Dve godine kasnije Munevera Arslanagić je takođe prešla u “Partizan” i to je definitivno označilo kraj najuspešnijeg perioda u radu kluba. Predvodena veteranima Sinišom Popovim i Slavkom Stankovićem, uz koje su nastupali mladi igrači koji su stasali u klubu, medu kojima je najuspešniju karijeru napravio Borislav Siljevski, muška ekipa “Mladosti” je igrala u Prvoj saveznoj ligi 1973/74. i 1977/78. godine, ali je oba puta zauzela poslednje, deseto mesto.

Posle toga, muška ekipa je beležila sasvim prosečne rezultate, nastupajući uglavnom u Srpskoj ligi kao trećem po redu rangu takmičenja. Zenska ekipa beležila je slične rezultate, a juniorke su 1986. godine postigle veliki uspeh osvajanjem ekipnog prvenstva Srbije.

Drugi zemunski klub, “Galenika”, takmičio se na nivou Beograda, ali kako mu je članstvo spalo na samo par igrača, 1988. godine se fuzionisao sa gradskim rivalom. Novoformirani klub je izvesno vreme nosio ime “Mladost – Galenika”, ali kada je obećana pomoć fabrike izostala, klub je vratio staro ime “Mladost”. U to vreme u zemunskom klubu stasavao je Aleksandar Karakašević, Milivojev sin rođen 1975. godine. Još u pionirskom uzrastu pokazao je vanserijski talenat, osvajajući titule u konkurenciji juniora, pa je već 1991. godine prešao u redove beogradskog “Partizana”, gde je nastavio izuzetno uspešnu karijeru.

Do kraja veka izborio je status standardnog reprezentativca, pa je tako branio boje Jugoslavije i na Olimpijskim igrama u Atlanti 1996. godine, a osvojio je i čitav niz titula i trofeja, izmedu ostalih i titulu prvaka Evrope u mešovitom dublu 2000. godine. idući dobrim putem da nadmaši slavu oca. “Mladost” je skoro svake godine lansirala još po nekog talentovanog igrača, pa je opet stvorena ekipa koje je nekoliko godina, od 1995/96. nastupala u Prvoj saveznoj ligi. Iako je konkurencija raspadom Jugoslavije bila znatno slabija, zemunski klub je beležio uglavnom plasmane u donjoj polovini tabele.

Mlade kategorije kluba, međutim, donosile su i dalje titule, od kojih je najznačajnija bila ona državnog prvaka u konkurenciji omladinaca, koju su za “Mladost” 1996. godine osvojili Vlada Marić, Bojan Milošević i Svetozar Živanov.

– Branko Najhold –

SHARE

Ostavite komentar

1 KOMENTAR na "Ragbi, tenis i stoni tenis"

avatar
Sortiraj:   najnoviji | stariji | najviše ocenjeni
tenis
Gost

Bez obzira na sve jedna zemunka se nalazi na WTA list…

wpDiscuz