Sportovi na vodi

6
143
Sportovi na vodi

Vezanost Zemunaca za Dunav možda objašnjava veliku populamost sportova na vodi, ali je veoma neobično da plivanje nikada nije ozbiljnije upražnjavano kao sportska grana. Tako su plivački klubovi osnovani 1947. godine pri sportskom društvu “Jedinstvo” i 1955. godine pri sportskom društvu “Sparta” ugašeni gotovo odmah po nastanku, a ni pokušaj osnivanja plivačkog kluba pri sportskom draštvu “Mladost” 1958. godine nije dao rezultata.

Nešto bolje se radilo po tom pitanju u Društvu za telesno vaspitanje Partizan Zemun – Matica, koje je bilo ekipni prvak Beograda u plivanju i skokovima u vodu za sve kategorije 1960. i 1961. godine, uz niz pojedinačnih titula, ali su ti sportovi u programu drusrva ipak bili u drugom planu. Situacija se nije mnogo izmenila ni izgradnjom zatvorenog bazena u Domu “Pinki”. nešto zbog tehničkih manjkavosti bazena koji je vise popravljan nego što je radio, a nešto i zbog neobjašnjive nezainteresovanosti žitelja Zemuna za taj sport.

Ipak. u “Pinkiju” je dosta redovno radila škola plivanja, a tu su održavana i prvenstva zemunskih škola u plivanju. Povremeno, zemunski učenici su igrali i zapaženu ulogu u smotri skolskog plivanja u Beogradu, gde osvajaju mnoge nagrade. Oni najtalentovaniji nastavljali su karijeru u beogradskim klubovima, poput Višnje Nikitin, koja je krajem veka donela dosta trofeja beogradskom “Partizanu”. čiji je bila član. U Domu “Pinki” je na izmaku veka osnovan i klub za umetničko i sinhrono plivanje “Delfin”. U “Pinkiju” je 1991. godine pokrenuta i škola vaterpola, od čijih je najboljih polaznika naredne godine formiran vaterpolo klub “Pinki – Best komerc”.

Glavni finansijer bio je vlasnik tada uspešne fmne “Best komerc”, Dragan Simić, ali se on brzo zasitio te igračke, pa je klub promenio ime u “Zemun – Pinki”, a kao sponzori su ga preuzeli nekoliko dragih zemunskih privatnih preduzetnika, Mihajlo Knežević i Predrag Ćurčić pre svih. Klub je privukao dosta mladih, pokazalo se i talentovanih Zemunaca, koje je vodio iskusni sportski radnik Asim Burina, pa je osim dobrih rezultata u mladim kategorijama, oformljena i jaka seniorska ekipa koja je već 1993. godine ubedljivo osvojila titulu prvaka Srbije. Apetiti sponzora kluba tada su naglo porasli, ali posle neuspeha u pohodu na Prvu ligu 1994. godine, ekipa se rasturila i opet se počelo maltene iz početka. Klub je ponovo promenio ime u “Zemun” i bacio težište na rad sa mlađim kategorijama, koje su se relativno uspešno takmičile u svojoj konkurenciji, a nekoliko starijih igrača koji su odskakali kvalitetom nastavili su karijeru u beogradskim klubovima.

Od svih sportova na vodi veslanje je imalo najdužu tradiciju, a veslački klub je obnovio rad već 1945. godine u okviru sportskog društva “Maksim Divnić”, da bi već iste godine uzeo novo ime – “Sremac”, kao i centralno društvo. Ubrzo potom. u jesen 1946. godine i društvo i klub još jednom menjaju ime u “Jedinstvo”, a po raspadu tog sportskog društva veslački klub se osamostalio i prešavši pod patronat fabrike “Ikarus”, od 1949. godine nosi to ime. U rad kluba od obnavijanja bili su uključen; mnogi njegovi predratni članovi, a 1955. godine je posle višegodišnje gradnje, uglavnom dobrovoljnim radom članova, dovršen novi klupski dom na mestu ranijeg. Od samog početka rada zemunski veslački klub se svrstao medu najbolje u Srbiji, a 1950. godine dobio je i prve državne prvake, oba u skifu, a titule su osvojili Tonica Albaneže u konkurenciji seniorki i Miroslav Paripović u konkurenciji juniora, s tim što je on taj uspeh ponovio i naredne dve godine. Za te i druge uspehe zemunskog kluba u to vreme velike zasluge imao je trener Jaroslav Laštavica, koji je 1953. godine napustio klub i kasnije bio uspešan stručnjak, jedno vreme i savezni kapiten.

Po njegovom odlasku trenersku ulogu preuzeo je doskorašnji veslač Toma Grego, koji je kao trener radio u klubu sve do 1992. godine, kada je prodao svu imovinu u Zemunu i vratio se u rodni Omišalj na Krku. Potpuno predan veslanju, Grego je svo slobodno vreme provodio na Dunavu i sa veslačima i svakako je najzaslužniji za sve uspehe kluba koji su sledili. Novu titulu državnog prvaka osvojio je 1955. godine zemunski juniorski četverac sa kormilarom u sastavu Miodrag Radovanović, Mirko Vejin, Petar Lužajić i Dušan Banović, sa konnilarom Josipom Tomičićem.

Ubrzo potom, veslački klub je 1957. godine pristupio novoformiranom sportskom društvu “Mladost”, čime je počela nova etapa u njegovom radu. Agilna uprava, u kojoj su bili uglavnom bivši aktivni veslači, uspevala je da obezbedi sredstva za kvalitetan rad, a neki članovi uprave zauzimali su istaknute funkcije u veslačkom sportu.

Tako je Radovan – Gaga Devrnja bio predsednik Veslačkog saveza Srbije i član prededništva Veslačkog saveza Jugoslavije, a kao međunarodni arbitar sudio je na dve Olimpijade i desetak svetskih i evropskih prvenstava, Živko – Žika Burmaz je takode bio istaknuti funkcioner veslačkih saveza Srbije i Jugoslavije i sudija na mnogim velikim takmičenjima u zemlji i inostranstvu, dok je Ivan Brandajs bio dugogodišnji sekretar Veslačkog odbora pri Savezu sportova Beograda, uz neke druge funkcije koje je obavljao.

Toma Grego je neumorno radio i stvarao posade koje su osvajale mnoge trofeje i titule, a izvesno vreme mu je pomagao i Asim Burina, koji je radio sa juniorima.

Klub je vrlo uspešno organizovao i čitav niz regata i takmičenja.

Na četrdesetpetogodišnjicu rada, klub je 1973. godine istupio iz sportskog društva “Mladost” i uzeo prvobitno ime “Galeb”, nastavljajući samostalno delovanje. U to vreme je stasala i generacija mladih veslača poniklih u klubu, koji su mu doneli nove uspehe.

Novi vrhunski rezultati ostvareni su već 1975. godine, kada su čak dve posade “Galeba” osvojile titule državnog prvaka, obe u disciplini četverac skul i to seniori u sastavu Dragan Vuković, Eugen Vagner, Miodrag Kešelj i Davor Kirinčić i junior u sastavu Radivoje Vučković, Nikola Stanojevič, Zarko Suvačarev i Ranko Gičević. I generacije koje su sledile bogatile su klupske vitrine novim trofejima, 1987. godine ponovo jednom titulom državnog prvaka koju je osvojio juniorski dvojac bez kormilara u sastavu Vladimir Ivošević i Nebojša Ković. Od 1985. do 1989. godine klub je nosio ime “Ikarus – Galeb”. po tadašnjem sponzoru, a 1989. godine, kadaje taj sponzorski ugovor raskinut, klub je izdao deo prostora privatnom štamparu Miroslavu Ćosiću, kako bi ublažio stalno prisutnu besparicu.

Kasnije je taj prostor izdat kao kafanski, uz napomenu daje “Galeb” 1995. godine uspeo da klupski dom uknjiži kao svoje vlasništvo, izbegavši tako sudbinu nekih drugih klubova koji su u vreme radikalske opštinske vlasti ostali bez prostorija.

Posle dosta haotičnih godina bremenitih svađama između članova uprave, trenera i takmičara, 1989. godine je angažovan novi trener Zoran Vidaković, dok je Grego ostao u klubu kao njegov pomoćnik do odlaska iz Zemuna. Rezultati Vidakovićevog rada brzo su se videli, pa je Milivoj Zelić 1990. osvojio tirulu državnog prvaka u skifu za lake seniore, a u istoj disciplini je zauzeo i treće mesto na Balkanijadi. Uz punu saglasnost nove uprave na čelu sa Draganom Veselinovićem, Vidaković je 1992. težište rada bacio na mlade kategorije, pa je “Galeb” u tim disciplinama u narednom periodu osvojio pregršt trofeja i titula

. Tako su pet godina za redom veslači iz Zemuna osvajali titulu državnog prvaka u skifu za pionire i to Bojan Steković 1993. godine, Novak Vukašinović 1994. i 1995. godine, Đorđe Milenković 1996. godine i Miloš Janča 1997. godine, s tim što je Milenković 1996. godine postao pionirski državni prvak i u ergonometrijskom veslanju. I pionirski četverac sa kormilarom je dve godine za redom bio državni prvak, 1994. godine u sastavu Nikola Diklić, Goran Dujković, Miloš Milojčić, Vladimir Pirc i kormilar Jovo Malešević i 1995. godine u sastavu Uroš Zečević, Marko Savović, Milutin Stefanović, Petar Radojković i kormilar Mladen Nijemčević.

Iako su neki od tih veslača još u juniorskom uzrastu otišli u beogradske klubove, ostali su kasnije bili uspešni i u seniorskoj konkurenciji, posebno Marko Veselinović koji se kao clan reprezentacije u četverac skulu okitio zlatnom medaljom na Balkanijadi u Janjini 1995. godine. Trener Aleksandar Jasinski, koji je preuzeo “Galeb” 1997. godine, nastavio je politiku svog prethodnika, pa zemunski klub 1995. godine opet ima tri pobednička čamca na državnom prvenstvu i to pionirski dubl skul u sastavu Miloš Janča i Aleksa Ćorović i kadetski dubl skill u sastavu Uroš Zečević i Petar Radojković, kao i Marka Savovića u skifu za kadete.

Mora se reći da je poslednja decenija veka bila uspešna za “Galeb” i sa drugih aspekata. Povodom 65 godina rada kluba 1993. godine je u Zemunu organizovana jedna regata Podunavskog kupa, prvo veslačko takmičenje u Zemunu posle punih 17 godina, a 1994. godine “Galeb” je, doduše na Adi Ciganliji, organizovao pnii međunarodnu regatu u zemlji od početka rata i uvodenja međunarodnih sankcija Jugoslaviji.

I narednih godina je organizovano nekoliko regata, a 1998. godine je na svečan način proslavijeno sedam decenija rada kluba. Do kraja veka klub je vodio novi trener Darko Mitrović, a veoma aktivna je bila i škola veslanja, pod rukovodstvom Milivoja Zelića, koja je brusila nove talente za buduće uspehe zemunskog veslanja. Kajakaštvo je svakako bilo najtrofejniji zemunski sport posle Drugog svetskog rata, a za to ima nekoliko razloga.

Naime, za razliku od jedrenja i veslanja, koji su još dugo posle rata tretirani kao pomalo “buržoaski” sportovi, kajakaštvo je smatrano sportom radničke omladine i za široke narodne mase, pa je forsirano i od opštinskih i drugih struktura, tim pre što se mnogo omladinskih, potonjih partijskih funkcionera, kajakaštvom aktivno bavilo i kasnije radilo u upravama klubova. Drugo, društveni život u zemunskim kajakaškim klubovima bio je izuzetno razvijen, štoje privlačilo mnoge mlade da se učlane, a iz masovnosti je stvaran kvalitet. Najzad, u Beogradu je delovalo samo par dosta slabih kajakaških klubova, pa vrhunski zemunski asovi i da su hteli nisu imali gde da odu, kao što je to bio slučaj u drugim sportovima.

Uostalom, u kajakaštvu mnogo para i nije bilo za plaćanje takiriičara, a mora se priznati da su zemunski klubovi veoma vodili računa o svim svojim članovima, naročito onim najboljim: po prestanku aktivne karijere oni su angažovani kao treneri ili im je poveravano neko drugo zaduženje, kako bi mogli makar nešto da zarade i tako kompenzuju barem delimično svoj raniji doprinos klubu na sportskom planu. Zabeleženo je čak da je u Zemun došlo nekoliko izvanrednih takmičara iz drugih sredina kako bi tu stekli dalju afirmaciju, štoje u drugim sportovima bilo gotovo nezamislivo. Pionirsku ulogu u razvoju kajakaštva u Zemunu odigrala je grupa omladinaca zaposlena u tekstilnoj fabrici “Ivan Milutinović”, koji su već 1945. godine u fabričkom krugu napravili tri kajaka po nacrtima nemačke firme “Kleper” i sa njima učestvovali na Prvomajskoj paradi u Beogradu iste godine.

Među tim omladincima posebno su se isticali Marko Restović (1922-1970), Vladimir Koprić (1920-1977), Ivan Jelenć (1919-1995) i Živorad – Šilja Babić (1928-1995). Prvi klub formiran u Zemunu bio je “Zmaj”, osnovan već 1945. godine kao sekcija pri istoimenoj fabrici, a u okviru Narodne tehnike. Ta sekcija je već 1947. godine registrovana kao klub, koji je kasnije pristupio fabričkom sportskom društvu. Tokom 1946. godine osnovana su još dva kajakaška kluba, pri fabrikama “Ivan Milutinović” i “Ikarus”. Na inicijativu Narodne tehnike, ta dva kluba su se juna 1950. godine ujedinila formirajući novi – “Ivo Lola Ribar”, sa prostorijama u jednoj zgradi na keju.

Taj klub je od Uprave sportskih objekata 1960. godine dobio novi klupski dom na prostoru između “Šarana” i veslačkog kluba (adresa Kej oslobodenja 73), dok je “Zmaj” 1967. godine dobio na korišćenje već postojeće objekte na Širokoj stazi, koji su ubrzo renovirani i dozidani. Rešenje pitanja smeštaja aktivirao je društveni život u oba zemunska kajakaška kluba, pa oni u narednom periodu spadaju medu najmasovnije u zemlji.

U upravama klubova uglavnom su bili bivši aktivni sportisti i istaknuti društveno – politički radnici, koji su predano doprinosili njihovom razvoju. I zaista, gotovo od prvog dana rada oba zemunska kluba svrstala su se među najbolje u Srbiji i Jugoslaviji, s tim što je “Ivo Lola Ribar” uvek imao kvalitetnije i bolje takmičare, možda i zato Stoje bio otvoren za sve zainteresovane, dok je u “Zmaju” članstvo dosta dugo bilo ograničeno samo na radnike matične fabrike. Kako bi se kvalitet zemunskog kajakaštva još vise povećao, kao i da bi se prevazišli uvek prisutni finansijski problemi, 1974. godine je realizovana stara ideja o fuziji dva zemunska kluba. Radi očuvanja tradicija oba partnera, novo ime kluba bilo je “Ivo Lola Ribar – Zmaj”, ali je iz tog rogobatnog naziva 1981. godine izbačen drugi deo, pošto je u meduvremenu fabrika “Zmaj” potpuno digla ruke od kajakaša.

Po fuziji, stari klupski dom “Zmaja” na Širokoj stazi dat je veteranima kluba koji su formirali posebnu, rekreativnu sekciju. Posle promena celokupne društvene klime i zemunski kajakaški klub je 1992. godine promenio ime koje je nosio duže od četiri decenije i od tada je nastupao pod imenom Kajakaški klub “Zemun”. Kraće vreme klub je tom imenu pridodao i ime sponzora – “Vunizol”.

Na samom kraju veka nekolicina veterana “Zmaja” je obnovila taj klub, zadržavši uz saglasnost kluba “Zemun” dom na Širokoj stazi. Uz svu pažnju, rad klubova su pratile i neugodnosti pa i tragedije, od kojih su dve posebno pogodile zemunske kajakaše. Još 1956. godine, prilikom prenosa Titove štafete, kod Surduka je ispao iz čamca i udavio se osamnaestogodiišnji Josa Martinović, jedan od najperspektivnijih tadašnjih juniora “Ivo Lola Ribara”.

U njegovu čast kasnije je nazvana jedna trka na zemunskoj regati tradicionalno organizovanoj povodom Dana mladosti. Još jedna tragedija pogodila je zemunski kajakaški sport 1978. godine, kada je talentovani junior Đorđe Čorni, kome je pozlilo za vreme jednog treninga, ispao iz čamca i udavio se. Na državnim prvenstvima od 1948. do 1951. godine, na kojima su nastupale samo republičke reprezentacije, u ekipi Srbije uvek je bilo vise takmičara zemunskih klubova, a titule prvaka osvajali su Eduard Gardelčić, Anton Škalabrin, Zvonko Cvitan, Andrija Brdarić i još neki kajakaši.

Zemun je 1950. godine dobio i svog prvog državnog reprezentativca, Zvonka Cvitana (1931), koji je učestvovao na svetskom prvenstvu u Kopenhagenu. Od 1952. godine za državno prvnstvo su se borile samo klupske ekipe, a zemunski klubovi su se odmah svrstali medu najbo¬lje i taj epitet zadržali do kraja veka. Kajakaši “Ivo Lola Ribara” osvajali su ekipno prvenstvo države u seniorskoj konkurenciji 1953, 1954. 1955, 1957, 1962, 1963, 1964, 1970. 1971. 19^2. 1973. 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1980, 1983, 1984, 1988, 1989, 1991. 1992, 1993. i 1995. godine, najviše od svih jugoslovenskih klubova. Istovremeno osvajane su titule ekipnih prvaka za mlade kategorije, kao i titule ekipnih prvaka Beograda i Srbije u svim kategorijama.

Po neku ekipnu titulu na prestoničkom i republičkom nivou osvajao je i “Zmaj”, a kao kuriozitet treba navesti da je 1962. godine, kada je “Ivo Lola Ribar” trijumfovao na ekipnom seniorskom državnom prvenstvu. drugo mesto u toj konkurenciji zauzeo njegov gradski rival “Zmaj”!

Takmičari oba kluba osvojili su na stotine pojedinačnih titula u svim kategorijama na republičkim i državnim prvenstvima, beležeći povremeno i značajne međunarodne uspehe, bilo kao članovi državne reprezentacije, bilo na mnogobrojnim regatama na kojima su zemunski klubovi učestvovali ili ih sami organizovali.

Od stotina zaista izvanrednih kajakaša, koji su proslavljali zemunski sport, ovde ćemo pomenuti samo neke. U “Ivo Lola Ribaru” to su bili Zvonko Cvitan, Eduard Gardelčić, Pavle Knežević, Stevan Magarašević, Andrija Brdarić, Miloš Bajić, Anton Škalabrin, Ivica Šurbek, Velimir Jovanović, Mile Vranić, Pravdoljub Petrović, Živojin Nikolić, Tihomir Sluga, Ante Gradiška, Stevan Križan, Stevan Kreša, Ivica Bajer, Dušan Bratkovič, Petar Zarić, Aleksandar Rezniček, Dragan Desančić. Vladimir Ignjatijević, Trpimir Cvitan, Nikola Vesić, Želimir Janković, Zlatomir Šuvački, Ferenc Hampomer, Ljubomir Cvetković, Nikola Granžan, Zoran Jovanović, Đorde Rankov, Milivoj Đurić, Radojica Bogdanović, Zdravko Zivkov, Pavle Straživuk, Branko Ivković, Rajnhold Kvintus, Boško Jugovic, Milenko Selaković, Đorde Vejnović, Dušan Kočević, Slobodan Jovanović, Dusan Živanović, Milan Stojkov, Dragan Ćurčić, Vladimir Marić, Dušan Petrović, Ljubomir Bmjas, Dušan Filipović, Zoran Petrović, Rajko Petrović, Ljubiša Pejković, Josip Hernik, Rajko Perovanović, Ljubomir Janićijević, Mitar Rogan, Miloš Pavlović, Vladimir Ilić, Petar Kerčov, Miroslav Radoš, Oliver Mijatović, Srđan Bulatović, Zarko Vekić, Srđan Stević, Ljubomir Simić, Miroslav Granžan, Goran Granžan, Denis Pavlović, Đorđe Pavlović, Dragan Blečić, Severin Pavlović, Dragan Plavšić, Milan Vitović, Ljuba Denić, Milan Stupin i Branislav Đenić, kao i Dušanka Uzelac – Stukelja, Dostana Baroš, Ljubica Ranković, Dragica Ignjatijević, Nataša Danić, Olivera Zlatanović, Vera Marković, Milena Popov, Slavica Nadrljanski, Milka Nadrljanski, Biserka Nišević, Nevenka Vorkapić, Svetlana Polimac, Zorana Polimanac, Maja Đerlek, Sanja Đerlek, Ivanka Ivančević i Danijela Pejak. U “Zmaju” to su bili Rama Kolenović, Vukota Mastilović, Dura Đumić, Radovan Blažić, Vladimir Perušić, Branislav Markulin, Božidar Radović, Velimir Aleksić, Slobodan Tursić, Petar Kosijer, Zarko Đukić, Radovan Božin, Aleksandar Kerčov, Petar Granžan, Milan Rajković, Zlatko Pavličević, Dragan Popović, Slobodan Rajčević, Slobodan Bujagić, Slobodan Bajalović, Bora Mihajlović, Milenko Milić, kao i Gina Pažanski.

Naravno, veći broj zemunskih kajakaša nastupao je za oba kluba, a kriterijum za njihovo razvrstavanje ovde bio je klub u kome su počeli da treniraju. Od čitavog niza međunarodnih trofeja koje su osvajali takmičari zemunskih klubova treba posebno istaći zlatnu medalju Velimira Aleksića na omladinskom prvenstvu Evrope u Poznanju 1961. godine u kajaku na 500 metara, što je bila i prva medalja koju su Jugosloveni ikada osvojili na nekom zvaničnom internacionalnom šampionatu, zatim drugo mesto zemunskog dvojca Hampomer – Suvački u kajaku dvosedu na 500 metara i treće mesto Ferenca Hampomera u kajaku jednosedu na 500 metara na juniorskom evropskom prvenstvu u Jajcu 1963. godine, kao i četvrto mesto Aleksandra Kerčova i Ferenca Hampomera u kajaku dvosedu na 1.000 metara na svetskom seniorskom prvenstvu u Berlinu 1966. godine.

Na pomenutom juniorskom evrop¬skom prvenstvu u Jajcu 1963. godine i Zemunke Andelka Malešević i Marina Pavličević su, zajedno sa još dve reprezentativke iz drugih klubova, osvojile bronzanu medalju u kajaku četvorosedu na 500 metara. Hampomer, roden 1944. godine, u Zemun je došao iz Zrenjanina i dugo bio najbolji kajakaš kluba “Ivo Lola Ribar”, a 1971. godine je postao prvi profesionalni trener u istoriji kluba, veoma zaslužan za sve njegove uspehe do kraja veka.

Trener u klubu kasnije je bio i Zoran Petrović, koji je, dok se takmičio, bio standardni državni reprezentativac i sa 27 osvojenih titula državnog prvaka u kajaku jednosedu ili kao clan raznih kombinacija, apsolutni klupski rekorder. Sve ove sjajne kajakaše daleko je nadmašio Mirko Nišović, bez sumnje najuspešniji sportista Zemuna svih vremena i jedan od najboljih sportista Jugoslavije u periodu kojim se ova knjiga bavi. Rođen 1961. godine u Zemunu, Nišović se po nagovoru jednog svog druga upisao u pionirsku školu “Ivo Lola Ribar – Zmaj”, gde ga je u prve tajne ovog sporta uveo Rama Kolenović, da bi zatim pod nadzorom trenera Ferenca Hampomera izrastao u istinskog asa.

Opredelivši se za kanu, godinama je osvajao titule državnog prvaka u raznim disciplinama i kategorijama, od pionirske do seniorske (ovih potonjih osvojio je 20 u jednokleku ili dvokleku sa raznim partnerima), ali su daleko značajniji uspesi koje je postizao na intemacionalnom planu. Prve međunarodne trofeje osvojio je 1979. godine na juniorskom evropskom prvenstvu u Tampereu zauzevši dva puta drugo mesto u kanuu jednokleku na stazama od 500 i 1.000 metara i na Mediteranskim igrama u Splitu, gde je sa svojim reprezentativnim partnerom Matijom Ljubekom iz Belišća osvojio zlatnu medalju u kanuu dvokleku na 500 metara.

Na Olimpijadi u Moskvi 1980. godine Nišović je sa Ljubekom osvojio četvrto mesto u disciplini kanu dvoklek na 1.000 metara, a ta kombinacija je osvojila srebrnu medalju na prvenstvu sveta u Notingemu na 10.000 metara 1981. godine, zatim zlatnu medalju na 1.000 i srebrnu medalju na 500 metara na svetskom prvenstvu u Beogradu i zlatne medalje u istim disciplinama na Balkanijadi u Zagrebu 1982. godine. kao i bronzanu medalju na svetskom prvenstvu u Tempereu i zlatnu medalju na Balkanijadi u Bukurešru na 500 metara 1983. godine.

Bila je to, ipak, samo uvertira za najveće uspehe jugoslovenskog kajakaštva, na Olimpijskim igrama u Los Anđelesu 1984. godine, gde su Ljubek i Nišović osvojili zlatnu medalju na 500 i srebrnu na 1.000 metara. Iduće godine Ljubek i Nišovic su na svetskom prvenstvu u Belgiji trijumfovali na 10.000 metara i zauzeli treće mesto na 500 metara, a na Balkanijadi u Beogradu bili su prvi na 500 i 1.000 metara. Svih tih godina ta kombinacija je osvajala i mnoge trofeje na velikim međunarodnim takmičenjima.

zemun_mirkonisovic_i_matijaljubek

Nišović je 1984. godine bio je proglašen za najboljeg sportistu Jugoslavije, a za sportske rezultate dobio i niz društvenih priznanja, izmedu ostalih i Sedmojulsku nagradu Srbije 1987. godine, kao jedan od najmlađih laureata tog uglednog priznanja. Po prestanku aktivnog bavljenja sportom, ostao je u klubu za čijeg je predsednika bio biran, a vršio je i neke funkcije u kajakaškim organizacijama Srbije i Jugoslavije. Društvena priznanja dobijali su i najistaknutiji članovi uprave koji su decenijama vodili zemunski kajakaški klub na najbolji mogući način.

Tu pre svega treba istaći dugogodišnjeg sekretara Vasilija Lilera, na kome je počivala sva administracija kluba, zatim Ota Radnića, Ivicu Martinovića i Miloša Pusulića, kao i predsednike Vukotu Mastilovića, Milana Čučka, Draška Simića i Tomislava Janjatovića. Ovaj potonji, poznati zemunski lekar – specijalista, dugo godina je bio i član najviših kajakaških foruma u zemlji, jedno vreme savezni selektor i istaknuti član zdravstvene komisije medunarodne kajakaške federacije (ICF).

I sam klub dobio je desetak društvenih priznanja, među kojima su najznačajnija Oktobarska nagrada Beograda (1970), Novembarska nagrada SOFK Srbije (1976), Orden zasluga za narod sa srebrnim zracima (1976), Majska nagrada SOFK Srbije (1988), kao i Oktobarska nagrada Zemuna (1973. i 1986).

– Branko Najhold –

Ostavite komentar

6 KOMENTARA na "Sportovi na vodi"

avatar
Sortiraj:   najnoviji | stariji | najviše ocenjeni
mirjana
Gost

Bilo je lepo prisetiti se dobrih vremena. Moj otac je trenirao za ILR Zemun 20 godina i bio je drzavni prvak vise od 20 puta. Steta sto njega niste spomenili posto njegove slike stoje u klubu radi uspeha koji je postigao pa cak u iknjiga koja je napisana u njoj se daje pocast njegovim uspesima. Mi i dan danas imamo mnoga priznanja a najdraza su mu ona koja je Nisevicu uzeo na takmicenjima. Bio je dugogodisni partner u dvosedu Petrovicu .

Bane
Gost

Gde li je taj dvojac, Kovic i Ivosevic danas …. ?

Mile Radovanović
Gost

Velika je šteta što u okviru sportova na vodi niste spomenuli i KLUB ZA MOTONAUTIKU I SKIJANJE NA VODI ZEMUN koji je najuspešniji motonautički klub u istoriji ovog sporta u Jugoslaviji i Srbiji. Njegovi takmičari su pored bezbrojnih titula državnih prvaka (samo u ekipnoj konkurenciji bio je 18 puta prvak Jugoslavije), osvajali medalje na zvaničnim svetskim i evropskim takmičenjima.

Mile Radovanović
Gost

U posadi četverca sa kormilarom Veslačkog kluba GALEB koji je 1955 godine osvojio titulu juniorskog prvaka Jugoslavije pogrešno je napisano ime jednog člana posade. Umesto imena Miodrag Radovanović, napisano je Milorad Radovanović.

Mile Radovanović
Gost

Takođe, u okviru sportova na vodi Zemuna treba neizostavno spomenuti i Jedriličarski klub koji svojim radom i rezultatima zauzima značajno mesto među zemunskim sportovima na vodi.

wpDiscuz